Pedro Brandariz: “Jacinto vai dar moito que falar”

O noso asociado Pedro Brandariz protagoniza Jacinto a segunda longametraxe de ficción de Javi Camino, estreada onte no Festival de Sitges.  Nela interpreta a Jacinto, un neno de nove anos atrapado no corpo dun home de corenta, que vive unha existencia apacible na súa aldea, ata que a chegada de dúas novas veciñas perturbará a súa existencia. Falamos con este cómico, como lle gusta definirse, sobre unha película que promete non deixar a ninguén indiferente "Javi Camino creou unha historia para todo tipo de públicos, pero ás namoradas e namorados do xénero vailles encantar, pois está moi ben construído, ten moitas referencias, e sobre todo é moi divertida". Sendo humorista, e  cunha carreira moi ligada a proxectos de humor, como foi a construción do personaxe de Jacinto? Todo foi moi fácil. O personaxe de Jacinto ten moitas cousas en común conmigo mesmo, polo que non tiven que traballar moito. Jacinto é un neno no corpo dun home de 40 anos e eu síntome moitas

Marian Sande: “Ser subtituladora é unha profesión que namora”

Desde o seu estudio na Estrada, Marián Sande encárgase da tradución e subtitulación de moitos dos contidos audiovisuais que chegan aos nosos fogares. Falamos con ela durante a celebración do festival Curtocircuíto, unha cita que marca os seus comezos como profesional “supuxo a miña toma de contacto coa tradución audiovisual, daquela xa podes imaxinar o que significa para min”.  Falamos sobre a importancia dos servizos de tradución e subtitulación para facer un audiovisual máis accesible e das particularidades que hai que ter en conta para adicarse a esta profesión.  O traballo de tradución audiovisual e subtitulación non é moi coñecido, nin sequera dentro das persoas que se adican ao sector audiovisual. Por que decidiches traballar neste eido? Sempre me tirou o sector audiovisual na súa parte máis artística. Fixen moitos cursos de dobraxe, incluso traballei unha tempada facendo papeis extra. Tamén aparezo nalgunha curta como figuración

Beli Martínez: “A miña idea dende o comezo foi producir filmes cunha clara vontade autoral”

A nosa asociada Beli Martínez recibirá mañá o premio Chano Piñeiro na XXVI edición do Ourense Film Festival (OUFF), un galardón instituído este ano para “recoñecer ás persoas emprendedoras do audiovisual galego, que sacan adiante os seus proxectos, en ocasións. á marxe da industria estandarizada”. Repasamos con ela o seu traballo á fronte de Filmika Galaika, desde os inicios ata as películas que este ano a están levando a visitar os festivais de cinema máis importantes do mundo.  Que sentiches cando che comunicaron este recoñecemento?  O primeiro foi sorpresa porque este é o primeiro premio que recibo a título persoal. Normalmente este tipo de galardóns dáse a directores, actores, etc ,é dicir, aqueles membros dos equipos cunha maior visibilidade. O meu traballo é bastante invisible e bastante duro polo que calquera recoñecemento sempre é benvido e de agradecer. Por outra banda, sempre recordo un vídeo que circula na rede no que Chano

Carlos Roma: “Entreter non é doado”

Esta noite chega á Televisión de Galicia Os mellores da clase un programa no que dúas persoas famosas revivirán experiencias da súa época de estudos e competirán para acadar o título que dá nome ao programa, coa axuda dalgúns compañeiros dese tempo.  Trátase da primeira incursión na dirección do noso asociado Carlos Roma, con quen tivemos a oportunidade de conversar sobre este novo espazo e tamén repasar a súa extensa traxectoria diante das cámaras.Os mellores da clase combina talk show e concurso. Que podemos esperar deste novo formato? Unha reivindicación do xénero do entretemento, que últimamente anda moi menosprezado. Coa chegada das plataformas de streaming, fálase dunha época dourada, pero só se refire á ficción. Entreter non é doado, cando queres conxugar diversión e contidos culturais, e por ahí van os tiros con Os mellores da clase. Trátase dunha volta aos grandes shows onde vas botar unhas risas e, xa de paso, aprender un par de

Alfonso Agra: “Penso que están confundidos os que cren que coas plataformas hai futuro asegurado”

O FICBueu recoñece a Alfonso Agra co Premio Cinema Galego, un galardón á súa extensa traxectoria iniciada, alá polos anos 80, da man da compañía teatral Artello. Falamos co actor arzuán sobre este premio e repasamos unha vida dedicada á interpretación.  Que se sinte ao recibir un premio a toda unha traxectoria profesional? Unha enorme alegría, especialmente tendo en conta que é o primeiro premio que recibo nos xa corenta anos que me levo adicando a esta excéntrica profesión, e tamén, por qué non dicilo, porque eu empecei a facer teatro naquela excepcional Compañía que foi Artello, no ano 79 ou 80, de casualidade, como un xogo. A diferenza dos demais, Ernesto Chao, Rosa Álvarez, Manuel Pombal, Morris, Santiago Montenegro e Rosa Hurtado, eu non pensaba que tivese moito futuro neste oficio de contar historias. Eles crían na profesión, eu estaba alí un pouco a ver que pasaba. Despois de todo este tempo quero pensar que algo de talento teño para actuar,

Sonia Méndez: “O Interplay é unha familia e esa é unha das cousas das que máis orgullosas nos sentimos”

En 2014 nacía, no corazón da Costa da Morte, un evento pioneiro. Tratábase do primeiro festival de webseries celebrado en España que, un ano máis tarde, se transformou en festival de contidos dixitais. Desde entón o Carballo Interplay é a cita de referencia para coñecer a actualidade dos contidos dixitais para profesionais e público, coa nosa asociada Sonia Méndez á fronte. Falamos con esta cineasta, actriz e vicepresidenta da xunta directiva da Academia para facer balance dunha oitava edición que deixou un pouso especial “sempre que remata unha edición penso que vai ser difícil superala, nesta edición pásame iso multiplicado por mil”. Despois da edición de 2020 celebrada de xeito virtual a causa das restricións impostas pola pandemia, tocaba volver a unha certa normalidade “creo que fixemos unha edición moi completa en varios niveis, en contidos e reforzando a Zona Pro”. Sonia Mé´ndez na VIII edición do Carballo Interplay. Cando o puxestes en

Carlos Prado Pampín: “Todos somos pequenos heroes ou viláns nas nosas vidas”.

O noso asociado Carlos Prado dirixe unha historia de dor, superación e loita, contada a partir dos ollos de Rosa, unha nai que ve como o seu fillo de dez anos resulta gravemente ferido nun accidente de tráfico. Ese fillo é Aarón González quen loita por converterse en campión de boxeo. Esa historia é Devolvendo o golpe, que chega ao festival Primavera do Cine de Vigo, onde terá lugar a súa estrea galega. Qué diferencia atopas entre este documental e outros que podan tratar a mesma temática?  Eu penso que o que fai diferente a Devolvendo o golpe é o enfoque, o fío condutor de todo: a nai de Aarón, Rosa. Ela é a co-protagonista, quen conta a historia porque a viviu moi de preto. Penso que isto lle dá un toque orixinal á temática de boxeo e á historia de superación. Aarón é un boxeador forte, botado para adiante, todo un campión, pero segue a ser tamén ese neno fráxil aos ollos da súa nai. Coido que ela lle dá un punto de tenrura á historia e fainos

O bosque animado, a primeira película de animación europea en 3D, cumpre vinte anos

O 3 de agosto de 2001 celebrouse na Coruña a estrea de O bosque animado. Sentirás a súa maxia, a primeira longametraxe de animación integramente en 3D producida fora dos Estados Unidos. Detrás deste fito estaba Dygra Films, unha productora coruñesa fundada en 1987, pioneira na creación de interactivos táctiles, páxinas web e simuladores de xogo.  A película é unha adaptación libre da novela homónima de Wenceslao Fernández Flórez, que xa fora levada con éxito á gran pantalla por José Luis Cuerda en 1987. Conta as peripecias dos habitantes do bosque: as teupas Furi e Linda, que protagonizan a cinta, a gata Morriña, o rato Piorno, o lucecú Luci, as moscas Huhu e Hoho, o Carballo centenario, o eucalipto, o piñeiro e o recentemente instalado poste de teléfono. Todos deberán unir as súas forzas ante a ameaza dos señores D´Abondo, propietarios do pazo: a el gústanlle a caza e a taxidermia e a ela coleccionar pieis.  Fotograma de O bosque

Ester G. Mera: “ O máis sinxelo e real é falar das túas experiencias e daquelo que te apaixoa”

“Gústame o cinema, así que fago películas. Ás veces escribo sobre elas. Tamén fago fotos” así se define na súa web a nosa asociada Ester G. Mera. Se tivera que elixir “sen dúbida” quedaríase coa dirección, “é o que máis disfruto, dirixindo podo facer uso doutras das miñas paixóns, como poden ser a fotografía ou a escritura. Cando plantexo un proxecto inspírome moito en elementos visuais e tamén adoito ler sobre outras directoras para informarme sobre o seu método de traballo. Neste sentido, a dirección é indisociable da fotografía ou da crítica, pero tamén da música ou da pintura, no meu caso”. Os proxectos que dirixes teñen en común un universo visual moi persoal e moi recoñecible. Cales consideras que son as túas fontes de inspiración?  Aínda estou buscando o meu estilo en cada traballo que fago. Ao inicio rexeitaba a idea de falar dende o eu porque pensaba que era unha pulsión demasiado egocéntrica, pero co paso do tempo daste

Noemí Chantada: “Xoves de Comadres é unha historia moi persoal, moi íntima, case unha terapia”

Xoves de Comadres chega esta semana a un dos festivais e mercados de curtametraxes máis importantes do mundo, o Palm Springs Short Film Festival, unha cita que califica para os premios Óscar, BAFTA, BIFA e Goya. Premiada no Festival de Málaga, no de Cans, na Semana Internacional Cine Autor Lugo e no Festival Internacional de Cine Inclusivo de Vigo, no seu palmarés tamén atopamos o Mestre Mateo á Mellor curtametraxe de imaxe real na XIX edición dos premios. Falamos con Noemí Chantada sobre este traballo e repasamos a súa traxectoria. Recolliches o premio á nunha Gala marcada polas restricións impostas pola pandemia, que sentiches ao subir ao escenario do Teatro Colón? Foi moi emocionante.  Xoves de Comadres é unha historia moi persoal, moi íntima, case unha terapia… non esperabamos ter un percorrido como o que está a ter e gañar o que está a gañar, así que recibir un Mestre na casa é case un broche de ouro. Só me quedou pena de que non puidera estar